Ray Manzarek en Robby Krieger of The Doors

Het was een mooi affiche op Blues Peer 2011. Vooral de Black Crowes trokken de aandacht. Zij maakten de verwachting dan ook meer dan waar. Een prachtige live-band, geweldige muzikanten. Sowieso was er veel te genieten. Goede bands die ik helemaal niet kon zoals Ian Siegel, Robert Radolph en King King. Wel was er veel rockabilly te horen dit jaar en dat is niet zo mijn ding. Hoewel, als het dan weer uitgevoerd word door Brian Setzer is dat geheel andere koek. Wat een energie stralen die jongens uit. Een waardige afsluiter. Ook deden Kitty, Daisy & Lewis het niet slecht in dit genre. En natuurlijk mag niet onvermeld blijven dat ik genoten heb van de big momma Sharrie Williams.
Maar stiekum was ik er toch voor Ray Manzarek en Robby Krieger van een van mijn all-time favoriete bands The Doors. Ik had ze ook al vorig jaar op Bospop gezien met de zanger van de Cult. Deze deed dat niet onverdienstelijk, in ieder geval met veel beleving. Dat optreden was muzikaal niet geweldig maar dat deert niet als je fan bent. Ik wist dus wat me te wachten stond.
Met een nieuwe zanger, die wel meer de looks van Morrison had en ook een beetje in de buurt van zijn stem kwam. Maar hij miste die beleving weer een beetje.
Het optreden begon geweldig, stukken beter dan vorig jaar. Met een prachtige uitvoering van "Wen The Music's Over"



Maar na een stuk of 7,8 nummers zet Robby Krieger de verkeerde toonhoogt in en Manzarek corrigeert 'm. Dus nogmaals geprobeerd, maar hij bleef d'r naast zitten. Dan maar een ander nummer, maar het kwaad was hier reeds geschied. Er werd een beetje weifelend gespeeld en ook de zanger zat er af en toe goed naast en werd onzeker. Beter werd 't daarna ook niet.
Jammer, maar de échte fan wuift dat allemaal weg met het idee dat we het wél hebben mogen meemaken. Eigenlijk zouden de jongens moeten stoppen maar stiekum vond ik het niet erg dat ze nog een paar jaartjes eraan geplakt hebben. En de volgende keer zijn we er natuurlijk wéér bij...

Iya

Deze foto maakte ik vorig jaar augustus in Parijs. Vanaf de trappen van de Sacre-Coeur. De artiest in de linkerlantaarnpaal oogste veel bijval door te jongleren met een bal zonder deze met zijn handen aan te raken.
Sinds enige tijd hangt deze foto ook in mijn zaak en velen denken dat de jongleur erin gefotosjopt is. Maar bij toeval kwam ik het bewijs tegen op Youtube. Zijn naam is Iya:

Bospop 2011

Voorafgaand aan het geweldige optreden van Joe Cocker stond op de Bospopvrijdag The Faces op het podium. Dit optreden werd verklooid door de geluidsman. Deze had pas tegen het einde van het optreden in de gaten hoe de schuifjes moesten staan. Simply Red-zanger Mick Hucknall wist verre van te overtuigen. Hij durfde niet in de microfoon te zingen en pas tijdens de zugabe (Stay with me) ging hij voluit. Jammer. Maar wel leuk om Ron Wood nog eens aan 't werk te zien...


Verder zagen we Journey aan het werk. De band en zang klonk prachtig maar het was veel van hetzelfde. En wie was Texas ook alweer? Oja, best wel veel leuke nummers gemaakt. Ook in de tent speelden the Answer en Rival Sons. Beiden deden een verwoede edoch niet onverdienstelijke poging om in de voetsporen van de grote rockgroepen uit de seventies te treden.
Slechts één dagje Bospop dit jaar en terwijl ik dit intik volg ik de rest op L1radio. Toch een beetje spijt dat ik er gisteren en vandaag niet bij was. Maar komend weekend 3 dagen Blues Peer gaat dat weer allemaal goedmaken.

Joe Cocker

Joe Cocker heeft altijd een speciaal plekje gehad in mijn alltime playlist. Dit weekend stond hij op het Bospop-podium. Verscheidene malen mocht ik zijn perfomance aanschouwen. Maar deze was (voor mijn beleving) toch wel zijn beste. De band stond als een huis, Cocker deed wat hij al meer dan 40 jaar met verve doet, en ook de achtergrondzangeressen mochten er wezen (ook vocaal). Wellicht heeft het verleden dat ik met Cocker heb grote invloed op de manier waarop ik dit optreden beleefde.



Onderstaande foto's heb ik 26 jaar geleden gemaakt. Toen stond Cocker als headliner op Rock Werchter (ná U2!).





En zoals duidelijk op de laatste foto te zien, geen spat veranderd...

vrouwen...

Jan Smeets is hypocriet

Ja, Jan is hypocriet. Linkse Jan bazuint overal rond dat hij tegen de BTW-verhoging op cultuur is. Want dan moeten de armlastige Pinkpopbezoekers straks 10 euro meer gaan betalen voor ‘t ticket. Hij vergeet daarbij te vermelden dat we sowieso al elk jaar zo’n tientje meer betalen voor ons kaartje. In 2006 koste een 3-dagenkaartje nog 99 euro. Nu 150.
Ook voor een drankje en een hapje moet de studentenbuidel binnenstebuiten gekeerd worden. Enkele jaren geleden klopte de sociale Pinkpopbaas zich nog openlijk op de borst dat hij het goedkoopste festival van Europa mocht organiseren. Hij ging in drie jaar tijd van €1,66 naar €2,50 en verminderde ook nog eens de bekerinhoud met 5cl.
Elk jaar worden er weer nieuwe regels verzonnen om die arme studenten meer geld uit de zakken te kloppen. Dit jaar mogen er slechts maximaal 12 blikjes bier per kampeerder mee de camping op. Erger nog: matjes of zeilen om op te zitten worden in beslag genomen want alleen de eigen 3fm-matjes worden toegelaten. Juist, te koop op het terrein.

Ik heb nog wel een paar tips voor de komende jaren om het voortbestaan van het festival te garanderen. Verbied ook de rookwaren en verkoop Pinkpoppafjes (natuurlijk rook en nicotinevrij volgens de wet van Smeets). Verbied ook schoeisel en verplicht de trendy Pinkpoplaarsjes (je vind wel een reden). Oja, de overige kledij… Over een paar jaar gaan we er naakt naar toe en komen uitgekleed terug….

En nou weet ik ook wel dat alles duurder wordt en dat je mee moet gaan, anders blablabla. Maar lieve Jan, hou dan alsjeblieft op met je linkse praatjes als je zelf toegeeft aan ongebreidelde commercie.
En drink drie biertjes minder en doe een warme trui aan. Een Pinkpoptrui…

Pinkpop 2011

Iemand zei dat hij een hoop bagger had gezien op Pinkpop dit jaar. Ik heb daar geen last van gehad, omdat ik vantevoren wist welke optredens ik niet hoefde te zien.
De bands die ik wel gezien (en gehoord) heb waren zeer zeker de moeite waard. Om het kort te houden: ELBOW! (met uitroepteken!), Coldplay, Wolfmother, Go Back To The Zoo (verrassend goed) en natuurlijk de beste rockband ever, de Foo Fighters. En voor de rest? Hebben we ons gewoon goed geamuseerd.


Elbow, prachtig optreden

Marianne geniet...



Standaard klederdracht op Pinkpop...

Priveconcertje van Cage The Elephant, gelukkig stond ik niet in zijn spuugrichting...


ieder had zo z´n eigen hoogtepunt...



een sangria op Paultje, PROOST!

Chris knows what time it is... (partytime!)

Henk en Wiel

Verrassend goed optreden van Go Back To The Zoo

Sensuur!

Wij hebben ook sjpas...

Foo Fighters: beste rockband ever!

Beatrix in Kerkrade

dus gelijk effe gestrikt voor een klusje...

Tsunami The Movie

Zojuist luisterde ik naar de nieuwe cd van DeWolff terwijl ik, surfend op het wereldwijde web, imponerende beelden tegenkwam van de tsunami in Japan, gefilmd vanaf straatniveau. Uit de boxen klonk inmiddels het instrumentale gedeelte van het voorlaatste nummer van de cd, The Pistol. Naarmate de muziek steeds steviger werd, werd de stroming ook heviger. In 't begin wordt er nog wat straatvuil meegesleurd maar al snel volgen auto's en even later komen zelfs complete huizen voorbij. DeWolff bereikt op dat moment de climax van de crescendo waardoor de beelden een nog dramatischer effect krijgen (alsof al die ellende nog niet dramatisch genoeg is). Deze samenloop van omstandigheden van beeld en geluid was echter puur toeval. Maar zou er in Hollywood iemand op het idee komen om Tsunami The Movie te gaan maken mag deze passage van DeWolff niet op de soundtrack ontbreken...

Italie, land van tradities...

In Memoriam Paul Erkens

Gistermorgen vroeg in de ochtend is onze Pinkpop-en carnavalskameraad Paul Erkens omgekomen bij een auto-ongeluk. Wij kunnen het niet bevatten dat "Paultje" niet meer onder ons is. Plotseling weggerukt uit onze vriendenkring. Een lege plaats die niet te vervangen is. Paul was een uniek mens die iedereen die hij benaderde meteen in zijn hart sloot. Ook mijn vrouw Marion en ik sloten hem in ons hart vanaf het moment dat we hem jaren geleden voor 't eerst ontmoette tijdens carnaval. Sindsdien is hij een goede, aardige en attente vriend van ons gezin gebleven. Carnaval, Pinkpop en feestjes deelden we met elkaar en die momenten zijn onvergetelijk. Het zal nooit meer zo zijn als het was. Mensen die hem gekend hebben zullen begrijpen waarom dit zo'n pijn doet. Wij wensen Marjo, Linda en Ivo heel veel sterkte toe.

Blaas of Glory

Blaas of Glory heeft zichzelf bevestigd via twitter voor Pinkpop 2011. Verleden jaar zag ik de jongens op Bospop 2010 het veld opkomen tussen twee acts door. Een sjpaskapel die nummers van o.a. Metallica en Bon Jovi en andere metal speelt. Lachen. Was een leuk intermezzo in die gloeiend hete zon. Ze mochten zelfs even tussendoor hun show voortzetten op het podium.


Dat ze de juiste humor hebben bewijst hun eigen bevestiging voor Pinkpop. Ben benieuwd of ze ook op de poster komen...

Zilveren Camera

Iggy begrijpt niet waarom die Zilveren Camera wél naar Harry Heuts ging en niet naar mij.... ;-)

21 Eyes of Ruby

Een leuk feestje hadden de jongens van 21 Eyes of Ruby in gedachte voor hun 5e verjaardag en een leuk feestje zou het worden. Lokatie: de Azijnfabriek in Roermond. Diverse gastoptredens zorgden voor de nodige afwisseling. Er werd in gothic-style begonnen met de band Fallen One.




Niet meteen mijn ding maar de jongelingen deden hun best op in de voetsporen van Epica of Within Temptation te treden. Ze spelen blijkbaar nog niet zolang samen dus dat wordt nog effe oefenen.
Zij werden gevolgd door nu-of-nooit-deelnemer Lambshade. Niet dat ik de concurrentie van die competitie ken maar grote kans dat deze jongens de komende editie op Pinkpop spelen. Het lijkt wel alsof zij wél al langere tijd samen op de bühne staan. Goede compostities en strak gespeelde rock zoals het hoort.





Tegen 23 uur de band waar we eigenlijk voor kwamen. Deze progrockformatie staat al 5 jaar samen te musiceren en hebben inmiddels ook evenveel cd's uitgebracht. Daarnaast nog enkele EP's, ze krijgen er geen genoeg van. Ze hebben zich zelfs voorgenomen om 21 albums te maken. Dus we kunnen nog effe vooruit.
Vooral de laatste cd, Conquer the World part 5, is (in mijn oren) een subliem meesterwerk. Deze topmuzikanten moeten met deze progrock niet aan competities meedoen maar gewoon doen waar ze harstikke goed in zijn: muziek maken!
En dat gaat bij hun als van een leien dakje. Zo'n 2 uur lang werd het publiek vermaakt. Een 12 jarige fan mocht nog even meedrummen en ook enkele heren van Festina Lente deden een duit in het zakje. Kortom een geslaagd feestje.

Fata Obstant

Fata obstant dichtte de romein Vergilius meer dan 2000 jaar geleden. Vrij vertaald betekent dat "het noodlot staat in de weg". Dit was verleden week het geval bij een kennis van me die even het huis uit wilde om een kabeltje te kopen. Hij gleed uit op het ijs, viel met z'n hoofd op de stoeprand en overleed enkel dagen later. En dat op 64-jarige leeftijd, een leeftijd dat je normaliter er eens goed van moet gaan genieten.

Dezelfde dag dat zijn overlijdensadvertentie in de krant stond werd elders in die krant melding gedaan van iemand die het leven beu was en van tien hoog van een flatgebouw sprong. Ook hier had het flink gesneeuwd en de vuilniszakken die voor het flatgebouw lagen, waren daardoor niet opgehaald. Dus viel de "ongelukkige" op die zakken en overleefde de val. Van minstens zo'n 30 meter hoogte!

Voor beide heren stond het noodlot in de weg om hun doel te bereiken. Hoe raar kan het lopen...

mannen kunnen ook mooi zijn...

je moet het alleen willen zien natuurlijk...

Angst

Normaliter ben ik niet zo'n fan van het horrorgenre. Maar gisteravond, na studiosport, viel ik toevallig binnen bij de film The Mist waarvan toen al zo'n uurtje verstreken was. Het bleek een verhaal van Stephen King te zijn dus wel altijd spannend. Om het kort samen te vatten: een dorpje wordt door dichte mist overvallen en daarin blijken een soort van buitenaardse wezens te zitten die wel pap lusten van de plaatselijke bevolking. Een deel van die dorpsbewoners verschanst zich in de supermarkt en zijn op elkaar aangewezen om te overleven.

En dit gegeven maakte de film interessant. Er was een soort van gemeenschap binnen die supermarkt ontstaan. Aan de ene kant een groepje die iets tegen het onheil wilden ondernemen. Aan de andere kant een beduidend grotere groep die, gevoed door angst, zich schaarden achter een onheil voorspellende predikante. Deze vrouw, die zich als een soort profeet opwierp, voedde de angst van de mensen die zich dan ook gedwee achter haar schaarden. Hieraan kon je zien hoe gemakkelijk mensen zijn te manipuleren in bepaalde situaties. Angst en overlevingsdrang maken de mens dan zelf tot monsters. Dan is iedereen tot alles in staat.
Weerspiegel je dat gegeven aan religie en de huidige (wereld)politiek dan is dat nog beangstigender dan de film (of lijk ik nu ook al op een onheilvoorspellende profeet?!?).

btw: Het einde van de film (ik zal het hier niet verklappen) is zo naargeestig dat je wel effe met een beklemmend gevoel blijft zitten na afloop...

fotograaf zijn is niet altijd gemakkelijk...

zonde van de camera's, maar wel wereldberoemd...

Straf van God?

Een Oostenrijkse bisschop beweert dat het drama tijdens de Love Parade, waarbij 21 jonge mensen om het leven kwamen, een straf was van God. De bisschop zegt op een katholieke website dat alle bezoekers van het festival hebben gezondigd en dat de Love Parade een opstand was tegen Gods wil.

Als de bezoekers van de Love Parade al zondaars zijn dan wil ik niet weten welke ramp God gaat verzinnen om de zondaars binnen de katholieke kerk te straffen...

Woodstock

Maar liefst 41 jaar na dato leeft Woodstock nog steeds voort als ijkpunt in de muziekwereld. Afgelopen weekend waren we getuige van levende legendes die op Bospop lieten zien dat ze verslaafd zijn aan één ding: en dat is muziek maken. Zeker als je na al die jaren nog steeds dat podium opklimt om de interactie met het publiek te ervaren. Daar kan geen enkele drug tegenop. Op Bospop speelde John Fogerty met evenveel elan als toen hij met Creedence Clearwater Revival Woodstock veroverde. Zo ook Crosby, Stills & Nash die oude tijden deden herleven en de hele meute meenam naar de early seventies. Geweldig!
En om in de Woodstocksfeer te blijven: komend weekend gaan we naar Blues Peer en daar speelt Canned Heat en ik weet zeker dat ook dat genieten (met flash-backs) is!

Pinkpop 2010

Pinkpop zit er weer op. Er was zoals vanouds weer veel te genieten. Het weer was oké, op een enkele bui na op zondag. De bands waren oké, op enkele na (tenminste naar mijn smaak).
Onderstaande foto is zo'n beetje het eerste beeld dat de pinkpopgangers te zien krijgen.



En dit beeld is zo'n beetje het beeld aan het eind van de drie dolle dagen.



Daartussen zat een helehoop goeds. Ik heb deze keer geen poging gedaan om m'n spiegelreflex mee naar binnen te smokkelen dus ik heb enkel wat plaatjes geschoten met m'n Ixus. Daardoor wel wat meer van de muziek mogen genieten. Bijvoorbeeld van de jonkies Dewolff die de tent plat speelden met hun sixtiesrock. Van Pink met haar prachtige show. Van John Mayer die me verraste met zijn mooie gitaarspel en Skunk Anansie de weer deed waar ze heel goed in is: schreeuwen!





Slash's gitaarspel deed de regen vergeten. Sungrazer speelde stoner zoals het hoort. En ook C-Mon en Kypski maakte er een feestje van. De snoeiharde Triggerfinger. Caro Emerald liet weer eens een heel ander fris geluid horen. Mooi. Hoeveel smaken wil je hebben... Ik heb er in ieder geval van genoten. En geniet nog. Terwijl ik dit intik kijk ik naar de herhaling van de uitzendingen van de Vara/VPRO die alles prachtig in beeld hebben gebracht.



Oja, de headliners was ik nog vergeten. Mochten we ook niet ontevreden over zijn... Ik denk dat ik maar weer eens ga sparen voor het kaartje van volgend jaar.